Over mij

‘Ik hoop een steentje bij te kunnen dragen aan het welzijn van het paard’

Mijn naam is Saberina Tilimian, ik ben 36 jaar en ik kom uit Veenendaal. De methodiek die ik gebruik om mensen en paarden op een harmonieuze wijze te laten samenwerken en het beste in elkaar naar boven te halen is volledig door mijzelf ontwikkeld.
Deze methodiek en mijzelf, blijf ik voortdurend verbeteren door het volgen van cursussen, masterclasses, workshops en trainingen op zeer uiteenlopende gebieden in de paardenwereld.


Mijn verhaal begint op 14-jarige leeftijd op de manege. De manier waarop daar met paarden werd omgegaan strookte totaal niet met mijn eigen normen en waarden én met mijn idee van hoe een paard zichzelf moet kunnen zijn, ook binnen de interactie met een mens. Ze hadden weinig/tot geen bewegingsvrijheid, mochten een paar uur per dag hetzelfde rondje lopen met elke keer iemand anders en als ze niet braaf waren….. Laten we eerlijk zijn; dat was gewoon om te huilen! Dat ongelukkige gevoel hield vrij snel op toen ik stopte met het rijden op de manege en een verzorgpony vond.

 Vanuit die positie ben ik hobbymatig begonnen met de gedragstraining van paarden. Ik hielp bijvoorbeeld met het leren stilstaan (bij aansingelen en opstappen), aan de hand lopen (zonder meegetrokken te worden naar een grasstrook), longeren, voetjes geven, afgespoten worden etc. Altijd met het belang van het paard voorop!

"Het kan echt anders!
En omdat ik dat graag wil laten zien, en vooral wil overbrengen op andere paardenliefhebbers, heb ik besloten om mijn methodiek met een breder publiek te delen en online te gaan!"

Ik heb dit later uitgebreid met lesgeven, omdat ik zag dat veel van het vertoonde gedrag terugkwam onder het zadel. Mijn focus ligt daarbij vooral op houding en zit en de (onbewuste) communicatie met het paard. Door mond op mond reclame is dit uitgegroeid en heb ik inmiddels een ruim aantal vaste klanten. Daarnaast werk ik op projectbasis.


De laatste jaren ben regelmatig mensen tegen gekomen die worstelen met bepaalde gedragingen van hun paard, en dat terwijl ze daar dan al hulp voor hebben gehad. Ik vind dat zo jammer om te horen en leef oprecht mee met die mensen, niet alleen om het weggegooide geld, maar voornamelijk omdat het vertrouwen in het eigen paard ook een flinke knauw oploopt. Ik heb zelfs meegemaakt dat een persoon met een grote wedstrijdambitie uiteindelijk zijn paard verkocht omdat deze niet geladen wilde worden..